Van ongeloof en verdriet tot krokusjes en kleine dingen
Door Heleen Couvreur
Sandra (52) is tele-adviseur in ons Service Center. Net als andere 50-plussers kreeg ook zij een uitnodiging voor de stoelgangtest in het kader van darmkankeronderzoek. In haar test werd geen bloed gevonden. Er waren geen symptomen, geen problemen dus ook geen zorgen.
"Kort na de test kreeg ik pijn in de maag-darmstreek. De dokter dacht eerst aan buikgriep of pijn door medicatie die ik nam. Ik ging op reis, bleef aan het werk maar ook de pijn bleef”, vertelt Sandra. “Tot ik op een dag tegen mijn man zei: 'dat is toch niet normaal?' We zijn intussen al 2 maanden verder.”
Ik...kanker?
Sandra: "De dokter stuurde mij door naar het ziekenhuis. Ik ging onder de scan met het idee: 'Ik heb een maagbreuk', maar kwam eruit met de woorden: 'U hebt een kwaadaardige darmtumor mevrouw'. Op dat moment wordt alles wazig. Je ziet de dokter met jou praten maar er komt geen geluid, niets komt nog binnen.”
Mijn wereld stortte in. Alles werd wazig, nooit gedacht dat het kanker kon zijn.
Sandra: "Al snel werd ik psychologisch voorbereid op mogelijke behandelingen en een eventuele stoma. Daarna volgde een spoedoperatie."
Na 2 weken ziekenhuis mag Sandra naar huis. Ondersteund door haar gezin en de thuisverpleegkundige van i-mens, die instaat voor de wondzorg, inspuitingen en controle van de het litteken.
Meer dan zomaar collega's
Naast haar gezin en de oncopsycholoog zijn ook de collega’s van het Service Center van onschatbare waarde voor het herstel en haar mentale welzijn.
“Berichtjes, een telefoontje, bloemen aan de deur. Ze maakten het voor mij zo draaglijk", glundert Sandra.
Ik wist niet dat ik zo graag gezien werd
De kleine dingen
Vandaag gaat het goed met Sandra. Zonder ooit te vergeten hoe zwaar het fysiek en mentaal soms weegt. Om de 3 maanden volgt een controle en is ook de angst terug. Maar Sandra blijft positief. "Je leeft van onderzoek naar onderzoek en beleeft alles steeds opnieuw, al is dat vandaag al minder intens. Wat vroeger belangrijk was, is nu nog belangrijker. Ik geniet nog meer van 't leven, mijn gezin, de kleine dingen, van de krokusjes die uitkomen. Jammer dat dit daarvoor in mijn leven moest komen."
Getuigenis naar aanleiding van de internationale maand (maart) in de strijd tegen dikkedarmkanker.
