i-wens: Hugo waait uit aan zee

In april namen we Hugo mee om een dagje uit te waaien aan de zee. Al 20 jaar lang kampt hij met zware open wonden aan zijn benen, waardoor hij bijna volledig immobiel is. Zijn wens was simpel: een dagje naar zee, inclusief een bord mosselen met frietjes. Met het project i-wens geven we ruimte aan warme, kleine maar betekenisvolle wensen van onze klanten. 2026 wordt bij ons ‘Het Jaar van de Klant’, waarin we iedere maand zo'n wens vervullen samen met onze collega's.

20 jaar tussen de muren van zijn appartement

Hugo's leven speelt zich al 20 jaar lang grotendeels binnenshuis af. Door de zware wonden aan zijn benen was buitenkomen moeilijk, soms zelfs onmogelijk. Zijn appartement in Aalst werd zijn wereld, met de thuisverpleging van i-mens als houvast.

2 maanden geleden veranderde die wereld opnieuw. De gezondheid van Hugo ging achteruit en hij moest verhuizen naar een woonzorgcentrum. Een ingrijpende stap. “Hij moest zijn veilige cocon verlaten, de plek waar hij 20 jaar gewoond heeft”, vertelt Selina, die 8 jaar lang zijn thuisverpleegkundige was. “Dat was heel lastig voor hem.”

Toen Hugo hoorde van i-wens, schoot maar 1 wens hem te binnen. "Hij zei vaak: als ik nog 1 ding wil doen, dan is het naar de zee gaan", laat Selina weten.

Een bijzondere band

Zowel Selina als Gianni gingen jarenlang langs bij Hugo als thuisverpleegkundige. Door de jaren heen werd een sterke band opgebouwd. “Hugo is een lieve man, gemakkelijk en flexibel. En als ik een slechte dag had, kwam ik altijd beter gezind buiten. Hij wist me altijd te boeien met zijn verhalen", zegt Gianni.

Op avontuur: wind, muziek en zeehonden

Het avontuur begon al bij de rit naar Oostende. “Hugo is wat wereldvreemd geworden, want hij is 20 jaar zo goed als niet buiten geweest. Toen hij een elektrische step zag, zei hij verwonderd dat die jongen een zelfrijdend skateboard had”, vertelt Selina.

In Oostende aangekomen, stond er een elektrische duofiets klaar aan het Zorghotel Wellington. Hugo zat naast Gianni, terwijl Selina mee reed op een andere elektrische fiets. Zo trokken ze samen richting de zeedijk en de pier.

Er stond een koude wind en onderweg werd zelfs even gestopt om een warme muts te kopen. Maar niets kon de sfeer drukken. Integendeel. Over de dijk klonken de favoriete liedjes van Hugo, waaronder ‘Laat de zon in je hart’. Hij genoot zichtbaar van het moment, het gezelschap en de muziek.

Meer dan een uitstap

Deze uitstap betekende voor Hugo veel meer dan even uitwaaien aan zee. Het gaf hem de kans om weer even deel uit te maken van de wereld buiten zijn cocon, een wereld die niet heeft stilgestaan de voorbije 20 jaar.

En natuurlijk mocht ook zijn culinaire wens niet ontbreken: een bord mosselen met frietjes, met zicht op zee.