Wondzorg: samen sterk door expertise en samenwerking
Wist je dat i-mens een werkgroep Wondzorg heeft? Katleen (52) werkt al 30 in de thuisverpleging en is sinds 2022 stafmedewerker en expert wondzorg. Kim (35) is al bijna 13 jaar verpleegkundige en werd in 2022 referentieverpleegkundige wondzorg. Samen zitten ze in de werkgroep Wondzorg, die Kathleen in 2022 opstartte. Ondertussen telt de werkgroep al 25 verpleegkundigen wondzorg, verspreid over Vlaanderen en Brussel. Er wordt vaak onderling overlegd of gesproken met externen om zo verder hun kennis en expertise uit te breiden. Een voordeel voor zichzelf én de patiënten. “Het is fijn om de referentieverpleegkundigen te zien groeien in hun expertise”, zegt Kathleen.
Wat houdt jullie functie in?
Katleen: “Mijn functie als expert wondzorg is een staffunctie. De focus in mijn job ligt voornamelijk op het ontwikkelen en implementeren van het beleid rond wondzorg. Dit kan gaan over bijvoorbeeld wijzigingen in de nomenclatuur, het opmaken van richtlijnen en protocollen, kwaliteitsbewaking van dossiers, het uitwerken van vormingen, en het begeleiden van interne en externe projecten.”
Kim: “Als referentieverpleegkundige wondzorg heb ik specifieke kennis en vaardigheden op het gebied van wondpreventie en -behandeling. Ik ben het aanspreekpunt voor collega’s, patiënten, familie en (huis)artsen. Wanneer bijvoorbeeld de wondzorg verslechtert bij een patiënt, dan kan men mijn hulp inroepen en ga ik kijken wat er aan de hand is. Of we bespreken het probleem telefonisch of op een patiëntenoverleg. Dat kan ook.”
“Onze kennis gaat verder dan weten welke wondzorgproducten er zijn en hoe je die gebruikt”
Wanneer wordt een referentieverpleegkundige wondzorg aangesproken?
Kim: “Wij zijn er voor iedereen die wondzorg nodig heeft. Het kan gebeuren dat het voorgeschreven behandelplan niet werkt. Wonden kunnen stagneren of verslechteren, en dan komen wij in beeld. Onze kennis gaat verder dan weten welke wondzorgproducten er zijn en hoe je die gebruikt. We gaan op huisbezoek en stellen een nieuw behandelplan voor aan de artsen. Meestal keuren zij het meteen goed.”
“Onlangs moesten we een zorg opstarten bij een diabetespatiënt. Hij had een wonde aan zijn been en had ze zelf proberen te verzorgen. De wonde werd steeds groter. In dergelijke situaties neem ik ook contact op met mijn collega’s-diabeteseducatoren. Als zij de patiënt nog niet kennen, vraag ik om langs te gaan om alles op punt te stellen.”
Wat zijn de voordelen van jullie samenwerking?
Katleen: “Onze samenwerking speelt een cruciale rol in het verbeteren van onze zorg, en in het bijzonder de wondzorg. De werkgroep Wondzorg is een belangrijke schakel in onze samenwerking. We gebruiken het platform om tips en tricks uit te wisselen, moeilijke casussen te bespreken en samen te zoeken naar de beste behandelvoorstellen.”
Kim: “Katleen leidt onze bijeenkomsten. Door best practices uit te wisselen leren we voortdurend van elkaar en kunnen we wonden steeds beter behandelen. Bovendien bespreken we specifieke behandelmethoden die worden voorgeschreven en atypisch zijn. Zo is iedereen op de hoogte van de verschillende toepassingen.”
Katleen: “Door intensief samen te werken, kunnen we onze zorg en wondzorg continu verbeteren en aanpassen aan de nieuwste inzichten en technieken. Dat leidt tot betere behandelresultaten, snellere genezing en een hogere tevredenheid bij de patiënt.”
Kim: “Is een wonde na zes weken behandeling niet genezen, dan spreken we over een chronische wonde. De huisarts kan in dat geval een tegemoetkoming aanvragen voor de patiënt, wat de kostprijs van verbanden met 20% vermindert. Als referentieverpleegkundige hou ik mee in de gaten dat de huisarts deze aanvraag indient.”
Hoe begeleid je patiënten tijdens hun wondzorgtraject?
Kim: “Ik probeer de patiënt inzicht te geven in zijn wonde door uit te leggen wat de oorzaak kan zijn en wat hij eraan kan doen. Als een patiënt weinig ziekte-inzicht heeft, spreken mijn collega's hem daar ook op aan. Is een wonde genezen na enkele maanden van intensieve behandeling, dan geeft dat echt voldoening.”
Dit artikel verscheen eerder in editie maart 2025 van Overal Thuis, het ledenblad van NPTV.
