i-wens: de novelle van Ria
Door Paulien Van Acker
In februari gingen we langs bij Ria. Zij schreef jarenlang aan een fictief liefdesverhaal, dat we in boekvorm hebben laten drukken. Soms zit geluk in kleine dingen. Met het project i-wens geven we ruimte aan warme, kleine maar betekenisvolle wensen van onze klanten. 2026 wordt bij ons "het Jaar van de Klant", waarin we iedere maand zo'n wens vervullen samen met onze collega's.
Schrijven als verborgen passie
Ria werd geboren met cerebrale parese, een vorm van hersenverlamming die invloed heeft op onder andere haar spraak en motoriek. Ze woont zelfstandig en krijgt dagelijks ondersteuning van i-mens. Ria heeft altijd graag geschreven en gelezen. Ze schreef kortverhalen, gedichten, herinneringen en hersenspinsels op. Toch blijven haar teksten lange tijd verborgen. Thuis werd ze sterk beschermd: haar ouders waren bezorgd over hoe de buitenwereld haar zou zien. "Mijn vader wou geen risico's nemen. Hij was bang dat men zou denken dat ik te slim was om gehandicapt te zijn. Dat ze bijvoorbeeld mijn financiële tegemoetkomingen zouden afnemen. Ik heb heel veel van mijn werk moeten achterlaten". Haar novelle, Niet in de lente, is los gebaseerd op een ervaring uit haar jeugd. Het inspireerde haar tot een liefdesverhaal over mogelijkheden en gemiste kansen. Ze heeft er jarenlang aan gewerkt en nu is het een echt boek.
Voor Ria betekent dat veel: haar woorden mogen bestaan.
Ik kan veel leren van Ria, ik volhard veel meer dan vroeger. Dat heb ik te danken aan haar.
Bijzondere band
Edith is 1 van haar vaste verzorgenden, of zoals Ria het steevast zegt: "assistenten". Edith helpt met koken, wassen, administratie en boodschappen, maar is vooral iemand waarmee Ria een goed gesprek kan hebben. "Ik moet over vanalles, soms tot vervelens toe, kunnen razen en ventileren. Bij Edith kan dat." En Edith? Die leert iedere dag bij van Ria. "Ria is echt een sterke, volhardende vrouw. Ik heb heel veel respect voor haar, waar ze van komt en hoe ze nu in het leven staat. Wij hadden keuzes in ons leven, zij heeft voor alles moeten vechten."
Ze gaan ook zo veel mogelijk samen op stap. Elke zaterdag trekken ze naar de markt. "Mensen praten dan vaak meteen tegen mijn assistenten in plaats van tegen mij, of ze zeggen dat ze mij begrijpen maar kijken toch over mij. Daar heb ik een hekel aan." Edith vult verder aan: "Ria is er nog. Ze kan nog veel en dat mag gezien worden."
Thuis, en nergens anders.
Naast het uitbrengen van haar boek is Ria's grootste wens om thuis te blijven wonen. In het ziekenhuis wordt soms een verblijf in een woonzorgcentrum voorgesteld, maar Ria is duidelijk: ze heeft elke dag thuis ondersteuning en voelt zich goed in haar eigen omgeving.
"Mijn andere collega’s en ik kennen die wens en steunen Ria daar heel erg in. Zolang het kan, blijven we samen zoeken naar oplossingen die haar toelaten om in haar vertrouwde omgeving te blijven", zegt Edith.
