Ik dacht dat hulp vragen egoïstisch was. Nu heeft het onze band sterker gemaakt
Erika is mantelzorger van haar zoon nick, en kreeg opnieuw ademruimte dankzij gezinszorg.
Lang probeerde Erika de zorg voor haar zoon Nick alleen te dragen. Nick is 38 en heeft autisme. Maar na een mislukte rugoperatie en hartproblemen gaf haar lichaam signalen van uitputting. Pas toen ze gezinszorg inschakelde, voor zichzelf én voor Nick, ontdekte ze wat het betekent om zorg binnen te laten. Erika kreeg opnieuw ademruimte.
Toen wist ik dat ik hulp moest vragen
“Als alleenstaande moeder dacht ik: ik moet doorgaan”, zegt Erika. Toen ze in 2017 tevergeefs een operatie onderging om haar scoliose te corrigeren, bleef de zorg voor haar zoon Nick doorgaan. “Net voor de coronacrisis kreeg ik ook 2 keer een hartstilstand. De eerste keer wuifde ik het nog weg, maar achteraf besefte ik: dat was mijn wake-up call. Mijn lichaam liet het afweten, fysiek maar ook door stress. Op dat moment wist ik dat ik hulp moest vragen.”
Het gesprek verliep heel warm en menselijk. Ze deden me inzien dat ik er niet alleen voor sta, dat ik hulp kan en mag aanvaarden
Een klik die alles veranderde
Omdat haar dochter haar eigen gezin heeft en haar 3 broers en zus verder weg wonen, voelde Erika hoe zwaar de dagelijkse zorg woog. “Nick heeft begeleiding nodig en mijn jongste zoon Mike woonde toen nog thuis. Alles kwam op mijn schouders terecht, daarom nam ik contact op met i-mens. Na het eerste huisbezoek voelde ik meteen een klik.” Ondertussen zijn de gezinszorgmedewerkers kind aan huis. “Ingrid, Andy, Lynn, Ellen en Delilah: ze horen gewoon bij ons gezin”.
Hulp op maat: ook voor Nick
Wat begon met hulp bij koken, wassen en boodschappen, groeide uit tot zorg op maat. “Sommige dagen kan ik niet langer dan een half uur rechtop staan. De verzorgenden nemen dan over, zonder dat ik me schuldig hoef te voelen.” Ook voor haar zoon Nick kwam er ondersteuning. “Hij stond al jaren op een wachtlijst voor een dagcentrum. Tot 1 van de verzorgenden, Ellen, zei dat ik ook voor hem hulp kon vragen bij i-mens. Ik voelde pure opluchting. Als ze even met hem op stap gaan, heb ik wat me-time, wat ademruimte."
In het begin dacht ik dat het egoïstisch was om de zorg voor mijn zoon uit handen te geven. Maar nu zie ik dat onze band juist sterker is geworden. We hebben weer tijd voor kleine dingen samen.
Vandaag kijkt Erika anders naar hulp vragen. “Ik dacht lang dat ik alles alleen moest doen. Nu weet ik dat zorg toelaten geen teken van zwakte is. Het geeft je net de ruimte om er opnieuw te zijn voor de mensen die je graag ziet."